lars-van-straaten-39

Hey you.., out there in the cold.., getting lonely, getting old…

Ryder staart door het raampje naar buiten. Pink Floyd speelt zachtjes op de achtergrond. Hij zit opgekruld met zijn armen om zijn benen geslagen. Kin op z’n knieën. Starend naar een heel klein stipje in het grote zwart. Een stipje niet groter dan een speldenpuntje.

© Lars van Straaten (102)

Ik heb gevonden wat ik zocht. En het is nog mooier dan verwacht. Ik heb zojuist mijn generale voor de halve gelopen in de mooie waterleiding duinen. 14 graden, herfstzonnetje en na een kilometer of twee weinig mensen.

© Lars van Straaten (37)

Ik begin het drama van een ‘sinaasappelhuidje’ beter te begrijpen. Vandaag heb ik de hele ochtend met een sinaasappelhuidje rondgelopen. Niet leuk. Ik word oud.

© Lars van Straaten (99)

Als ik een kontjesman zou zijn, loop ik nu wel in het walhalla. 44.000 mensen die allemaal in dezelfde richting rennen. Je kijkt iedereen op de ‘rug’. Ruwweg 22.000 mensen daarvan zouden dan als kontjesman in mijn interessegebied zitten. 

© Lars van Straaten (85)

Er zijn vele redenen en net zoveel manieren om een  pelgrimstocht te maken. De een doet het uit geloofsovertuiging, een ander voor een goed doel. Wat de reden ook is, alleen al in Europa fietsen, lopen en kruipen er heel wat mensen weken, maanden, ja zelfs jaren rond met als climax van het lijden op een gewenste bestemming te arriveren. Ook ik wil het hogere doel van het leven ontdekken. Er moet meer zijn, er moet een reden zijn van mijn bestaan. Wie zit er achter, wat zit er achter? Ik ga het uitzoeken.

Ik heb gekozen voor de kruiptocht naar Rome!

© Lars van Straaten (96)

Met een elegante boog vliegt de muts door de lucht en landt precies op het haakje van de kapstok. Vanaf de keukentafel wordt de vlucht begeleid door hoge blije kinderstemmetjes die mijn dagelijkse zucht onderdrukken. Beide kinderen krijgen een zoen op het hoofd terwijl ze hard en hoog doorpraten over hun belevenissen. Ik hoor het niet. Eerst vocht bijtanken.

© Lars van Straaten (93)

“Ga je mee wandelen in de duinen?” Het lijkt een onschuldige vraag. Het is echter een twee-traps vraag.

© Lars van Straaten (14)

“Nî Hâo”

Ik probeer het nonchalant en zo goed als mogelijk uit te spreken  als ik mezelf voorin in de kleine taxi prop. De chauffeur zit in zijn ‘anti-spuug’ hokje geperst en knikt naar mij. Voor westerlingen zijn niet alle taxi’s in Beijing groot genoeg. Voor de fors gebouwde chauffeur is het plastic hokje die om de bestuurdersstoel is gebouwd ook een uitdaging.

© Lars van Straaten (92)

De populatie van een land is opgebouwd uit heel veel individuen met ieder een eigen intelligentieniveau. Al deze afzonderlijke intelligentieniveaus kan je plotten in een ‘Bell-curve’. Als je vervolgens van elk land een eigen curve maakt zie je dat elk land afzonderlijk hetzelfde gemiddelde intelligentieniveau heeft. Daar zit geen verschil in. Alle ‘Bell-curven” van alle afzonderlijke landen zullen er allemaal hetzelfde uitzien. Met het gemiddelde IQ, de top, op 100.

© Lars van Straaten (91)

“Mijn legging ging zo moeilijk aan deze zondagochtend, dat ik spontaan door mijn rug ben gegaan” Het is een zin waarvan ik niet had verwacht hem ooit uit te spreken.

© Lars van Straaten (90)

In volle verbazing staar ik naar de zojuist geopende kofferbak. Alle hoekjes en gaten zijn zeer netjes opgevuld. Heel veel doosjes, kratjes en tasjes zijn niet alleen op kleur, blijkbaar ook op maat gekocht. Alles past perfect in de auto. Door de kleurcodering van en op de doosjes weet je ook precies waar je wat eventueel zou kunnen vinden. Zelfs bij mijn eerste blik in de auto kan ik al exact aanwijzen waar ik de onderbroeken van mevrouw zou kunnen vinden. En geloof me, dat wil je niet weten.

 

© Lars van Straaten (65)

Vanavond is de rit met de U-Bahn weer een kleine hel. Veel gestaar en afkeurende, angstige blikken. Mensen staan op en gaan ergens anders zitten. In het beste geval mijden ze oogcontact. Ik heb het nieuws uit Köln ook gezien. Het maakt me eenzaam….

© Lars van Straaten (82)

Met een diepe zucht sleep ik me over het grote parkeerterrein dat ook een vuilstort had kunnen zijn. Ik ontwijk allerlei busjes waar dikke zwarte rook uitkomt. Uit elke busje hangt een schreeuwende, wild gebarende man met een pak geld in z’n hand.

Ik heb er net een busreis van een paar uur door de bergen op zitten en nog herstellend van de krappe plek tussen de niet levende koopwaar en de verkoopsters daarvan. De levende marktwaar was stevig op het dak gebonden.  

© Lars van Straaten (87)

Buiten het feit dat ik het een erg mooi nummer vind, heeft ‘Wish you were here’ een speciale betekenis voor mij. Dit nummer komt al een groot deel van mijn leven op belangrijke momenten voorbij, zo ook op mijn trouwdag. Ik heb overigens mazzel dat die dag nog gekomen is..

© Lars van Straaten (86)

Oudjaar 2015:

5 boterhammen dik gesmeerd met witte chocoladepasta

1/4e stokbrood kaas en honing

1/2 stokbrood met veel witte chocoladepasta

1/2 beschimmelde gevulde koek

© Lars van Straaten (48)

Er is een ‘Chocoladeloop’ voor kinderen in de Bilt. Zo vlak voor Sinterklaas rennen tientallen kinderen samen met Zwarte Pieten een rondje van 1000 (!) meter door een natuurpark.

© Lars van Straaten (79)

Wat is het toch met al die zonsopgangen? Waar ik ook ter wereld ben, ik moet en zal de zon boven een of ander tempeltje, monument of berg zien opkomen. Elke “excursie” naar de eerste zonnestraaltjes ben ik bij: Rinjani, Io,  Chinese muur, Marrakech… noem maar op en er is wel een enorme mooie zonsopgang die ik niet wil missen.

© Lars van Straaten _drieluik pII

Begin tegen je vrouw nooit een gesprek met de zin:

“In een normaal huwelijk…”

© Lars van Straaten -the Move

Het is een bijzonder tafereel. Ik sta op de Kennedylaan in Amsterdam voor een stoplicht. In de achteruitkijkspiegel zie ik in een Mercedes een man en een vrouw samen alleen zijn. Twee werelden in één auto. Geërfd chique versus getrouwd chique. Twee zwijgende personen, door mijn spiegeltje en het autoraam dubbel ingekaderd. Het is alsof ik naar een bewegend stilleven kijk.

© Lars van Straaten molen

“Voorzichtig hoor. Hij heeft een hele gevoelige huid”.

Het zalfje dat ik op z’n benen smeer zou verlichting moeten geven. Het is de tweede dag dat ik als paladijn in het ziekenhuis werk.

© Lars van Straaten zeefdruk_aHead_by_Elves

Hoedjes in alle formaten en van de vreemdste materialen, schuimrubberhanden van een meter groot en jassen behangen met bizarre voorwerpen. Het staat weer allemaal langs de weg zwaaien, te schreeuwen en te huilen.

© Lars van Straaten _hoofdzaak

Als ik mijn fiets pak zie ik twee mensen naast me staan. Zij heeft een telefoon in haar hand en wil iets typen. Hij staat voor haar en staart geconcentreerd naar de telefoon. Ik hoor ze heel zacht, heel langzaam en heel duidelijk articulerend met elkaar praten.

© Lars van Straaten (33)

Het is nog vroeg als ik wakker schrik van een enorme knal vlak bij de tent. De echo sterft nog langzaam uit als ik begin te begrijpen dat het een geweerschot is geweest.

Hear No Evil

Zo stond ik vanochtend op perron 2 hijgend te wachten op de trein die 5 minuten vertraging had. Zelf 10 minuten te vroeg omdat ik me enorm gehaast had om niet te laat te komen.

De trein is te kort en overvol. Het regent.

comp_Stille getuigen PII uitsnede

Ik zet mijn wekker niet op 6:30 uur maar om 6:31. Een timer niet op 1 uur maar op 1:05 uur. Ik vertrek niet om 7:50 uur, maar om 7:48 uur.

© Lars van Straaten (83)

Vlak achter mij hoorde ik het al aankomen, een diep grommend, schrapend geluid versterkt door de natuurlijke klankkast van de mond. Hoe ouder de Chinees en hoe minder tanden in de mond, des te harder het geluid is mijn ervaring.

Elves 1

Gluren door het sleutelgat…

– Kathedraal. Carcassonne, Frankrijk 2015 –

Clown_zeefdruk_50

Er is muziek waar ik heimelijk van geniet. Muziek waar ik niet voor uit durf te komen dat ik de teksten helemaal ken of als ik de eerste twee nootjes hoor er vanzelf heel blij van wordt. Oftewel muzikale guilty pleasures.  Nummers als ‘Ma Baker’ van Boney M., ‘Staying alive’ van de BeeGees of ‘Wanted dead or alive’ van Bon Jovi, eigenlijk het hele oeuvre van Bon Jovi zijn mijn muzikale guilty pleasures.

lars-van-straaten-104

De hele ochtend flaneren er mannen in strakke onderbroeken, speedo’s en blote dikke buiken langs mijn stoel. Kin omhoog, handdoekje over de schouder of in de hand en blik ongegeneerd. Nu zelfs net nog eentje in een te kort roze jurk-achtig badjasje. Ze knikken beleefd in het voorbij gaan of proberen een kort praatje met me aan te knopen. Ik heb echter nog niet genoeg koffie op om hieraan mee te doen. Een kort betekenisloos knikje vindt ik wel even voldoende.

MEDION DIGITAL CAMERA

Daar zit ik dan, op een bankje langs de Amstel. Geschoren, in een keurig gestreken overhempje, de juiste nette schoenen, een paar thuis gesmeerde boterhammetjes op schoot en de telefoon aan m’n oor.

boortoren

Om te vieren dat we 20 jaar samen zijn hebben we een hutje in ‘ons’ stukje Frankrijk gehuurd. Na vier uur rijden komen we in Frankrijk aan. Met een routebeschrijving op schoot gaan we bij een soldaatje linksaf, bij een klein bordje naar rechts, linksaf een modderpaadje af een valleitje in, na een paar honderd meter een nog kleiner modderpaadje op naar rechts.

comp_stille getuige PI uitsnede II

Ondanks dat we kaarten voor 22 uur hadden waren we er toch ruim op tijd om de sfeer te proeven bij de lucky 21 uur kaarthouders. Een rij tot ver om de hoek van de Stadsschouwburg met allemaal bekende en onbekende gezichten, extravagante gekleedde schrijvers met hier en daar een tegen geniaal aan verwarde blik. Geheel passend in de stijl van het boekenweekthema van dit jaar: Waanzin.

comp_drieluik PI uitsnede

Als het uitstellen echt niet meer kan installeer ik me achter de laptop en open, nog vol goede moed en met zelfverzekerd enthousiasme, de website van DigiD……

© Lars van Straaten (89)

Het krantje was een uurtje later dan normaal.

Ik hoorde buiten al een paar minuten een vriendelijk gepraat. Als ik even opkijk uit mijn iPhone zie ik een mooie nieuwe grote rode auto voor de deur staan. Een ouder echtpaar ervoor, beide geconcentreerd naar hetzelfde printje turend.

manly

Vraag me niet hoe ik aan het boek gekomen ben, maar dit is mijn bijbel sinds mijn tienerjaren. Laatst kwam ik hem weer tegen tussen wat andere breiboeken en het pakt me meteen weer.

De meeste patronen die erin staan zijn wat gedateerd, het boek komt uit de jaren vijftig van de vorige eeuw. Zo hebben de poppen wel erg veel haar en overal. Ook is het breipatroon van de keuken wat rolbevestigend. Dat zie je in de tegenwoordige breipatronen wat minder.

© Lars POM van Straaten